انواع امضای الکترونیک

 قانون تجارت الکترونیکی ایران دو سطح مختلف از امضای الکترونیکی را پذیرفته است. اول امضای الکترونیکی که می توان آن را ساده یا عادی نامید و دوم "امضای الکترونیکی مطمئن" که مطابق ماده 10 قانون تجارت الکترونیکی باید دارای چهار شرط باشد:

 

نسبت به امضا کننده منحصر به فرد باشد

هویت امضا کننده داده پیام را معلوم کند

به وسیله امضا کننده و یا تحت اراده انحصاری او صادر شده باشد

به نحوی تولید و متصل به داده شود که هر تغییری در داده پیام قابل تشخیص و کشف باشد

امضای الکترونیکی مطمئن به لحاظ فنی یا یک امضای دیجیتال است و یا یک فرایند تجاری معقول که طرفین آن را به رسمیت شناخته اند. امضای دیجیتال یک فناوری رمزنگاری است که از یک جفت کلید موسوم به کلید اختصاصی و کلید عمومی در اختیار دریافت کننده (مخاطب) فرضی قرار می گیرد. این دو نوع کلید از نظر ریاضی کاملا با هم مرتبط و به هم پیوسته هستند و رد جهان خارج کاملا تک. یکی از آن دو کلید اختصاصی برای امضای دیجیتال و دیگری (کلید عمومی) برای تطبیق و سنجش کلید اختصاصی به کار می رود. امضای دیجیتال یک فناوری رمزنگاری نامتقارن است؛ یعنی در آن از دو کلید متفاوت برای رمز و کشف رمز پیام استفاده می شود. 

برچسب ها: موسسه حقوقی, موسسه حقوقی دادگر نیک فرجام, تجارت, قانون تجارت, امضای الکترونیک, انواع امضای الکترونیک