حضانت و قیمومیت

حضانت به معنای تربیت و سرپرستی طفل است که هم حق و هم تکلیف پدر و مادر طفل می باشد. تکلیف به معنی این است که پدر و مادر حق رها کردن طفل را ندارند و باید از طفلی که به وجودش آوردند نگهداری و حمایت نمایند تا به سن قانونی برسد.
حضانت را نباید با قیمومیت اشتباه کرد هرچند که به نظر این دو شبیه به یکدیگرند اما تفاوت های اساسی دارند. چرا که حضانت به معنی تعلیم و تربیت و نگهداری از طفل می باشد اما قیمومیت به معنی سرپرستی مالی از اموال طفلی است که ولی(پدر و جد پدری) ندارد. حضانت همانطور که در صدر آمد حق و تکلیف ابوین است اما قیم را محکمه و به جهت دفاع از کودک تعیین می کند که ممکن است از بین اقوام طفل باشد و حتی ممکن است از بین اقوام طفل نباشد( به تشخیص دادگاه به جهت عدم صلاحیت ایشان)
قطعا با وجود پدر و جد پدری که ولی قهری طفل می باشند و سرپرستی طفل با ایشان است هرگز نیازی به قیم نیست مگر در مواردی بسیار نادر و خاص هم چون از کارافتادگی و همانند آن.
گاهی اتفاق می افتد بین ابوین و طفل در خصوص رسیدن به سن رشد(نه سال در دختران و پانزده سال در پسران) و توانایی تصمیم گیری طفل برای خود اختلاف نظر حاصل شود. مثلا تصمیم دختر شانزده ساله ای برای عقد نکاح که مورد مخالفت پدر و مادرش است و یا در خصوص اداره اموالش یا تعیین محل زندگی خود که حتی گاهی اینگونه اختلاف نظرها باعث می شود ابوین و طفل مجبور به طرح دعوی علیه یکدیگر در محکمه شوند.